Wat ver weg is dichtbij halen, zowel voor Iraniërs, als voor mijzelf, als voor alle Nederlanders.
Er is in de wereld een groeiende angst voor het onbekende. Mensen vertrouwen vreemdelingen niet meer, zelfs de politiek richt zich steeds meer op ‘gekend worden’ in plaats van ‘leren kennen’. De tijd van de interculturele dialoog is voorbij, ‘laat iedereen Nederlands leren’ is het motto.
Die angst is niet geheel onbegrijpelijk: ver weg en onbekend is ongemakkelijk. Veel mensen zouden misschien wel willen, maar ze durven niet of ze weten niet hoe.
Hoe verder weg hoe groter de verschillen lijken. Je moet dichtbij durven komen om de overeenkomsten te zien. En dan nog duurt het even voor je dingen gaat het herkennen. Ménsen gaat herkennen.
Daarom ga ik in de winter van 2011/2012 met Edd Vossen naar Iran, namens iedereen die niet durft. Wij gaan er kennismaken.
Het project 'wat ver weg is dichtbij brengen' bestaat uit een basis die we samen hebben opgezet en waarbinnen we ruimte hebben ons eigen werk te maken. Meer informatie op www.stg0031.nl!
Performance
Mijn interesse in Iran is onstaan na mijn eerste werkbezoek in januari 2009. Ik zag toen vooral de verschillen. Geraakt door de tegenstrijdigheden ben ik me gaan verdiepen in de achtergronden van dit land. Ik heb toen een plan uitgewerkt voor een performance waarin ik mijn fascinatie voor Iran verwerkte. In mei 2010 vertrokken we naar Iran om verhalen van de mensen zelf te verzamelen. In de performance 'Als je hier iets eet waar zout in zit blijf je terugkomen' vertel ik deze verhalen. Ik speelde hem op het Oerol festival op Terschelling, vanuit de Chiellerie in Amsterdam en tijdens het filmfestival Rotterdam vanuit Roodkapje/de Beatburger.
De 11 deelnemende kunstenaars, waaronder ikzelf, werken met verschillende disciplines en zijn gewend een persoonlijke visie te geven. In Iran zijn de meeste van ons nog nooit geweest. In woord, beeld, muziek en smaak geven wij uiting aan hoe wij Iran zien ten opzichte van onze omgeving.
